امــشب دوبـاره عـــالـم ، يـكـسر شــده گــلـسـتـان
از هر طرف بلند است ، خوش بوي مشك و ريحان
بــلـبــل به شـاخـه گــل ، مـي خـوانـد ايـن تــرانـه
طـــالـع شــد از امــامــت ، مـــاه نــوي درخــشــان
دَه بــود مــَه بــه عـــالـم ، شــد يــازده از امــشب
چـون بــدر روي آن گــل ، شــد در اُفــق نــمــايـان
مــَه اشـتـبـاه گـفـتـم ، از مــه فـــزونـتـر اســت او
خـــورشـيـد وَش بــتـابـد ، آن نـــور پـــاك يــــزدان
نام نكوي او بــيــن ، ازحُــسن خـود (حــَسن) شـد
چـون عـــسـكـري بـه عــالـم ، بــنمود رخ شـتـابـان
تــبـريك عــيـد گـويـيد ، اي دوسـتان به مهدي(عج)
چــشـم تـــو بـــاد روشــن ، اي آخـــريــن امــامــان
نـــور ولايـــت اسـت ايــن ، در قــلــب او فـروزان
1352
