بــه گــوش جــان شــنـو فرمان قرآن
کـه مـی گـوید بــه هر فرد مـسلمان
بــه حــبــل الــلــه بــاید اعـتـصـامی
کــه در آیــیـن تـــو نـایـد حــرامـی
بـه تــزویر و فـسون بـنـدد تـو را راه
بـــسـازد در ره تــو چــالــه وچــاه
بـــکـــارد بـذر یــاس و نــا امــیــدی
ســیــه کـاری کـنـد روی ســفـیـدی
بــکـوشـد جــمـعـتـان تـفـریـق سـازد
فــضـا را بــر اخـوت ضـیق سـازد
تــفـاخـر را کـنـد فـرهـنـگ ســـازی
تــکاثــر را نــمــایــد ســـرفــرازی
اگـر خـواهـی شـوی ایــمـن ز آفــات
مصون مانی تو از رنج مـکـافــات
مـــطــیـع سـنـت پـیـغـمـبـرت بـــاش
بــه فــرمـان امـام و رهـبرت بـاش
پـــیــام رهــبــر مـا ایـنـچـنـین اسـت
کــه ســال انـسجام مسـلمـیـن اسـت
تــو بـا هـم مــیـهـن خود مـتحد بـاش
به قـرآن و بـه عـترت مـعـتقد بـاش
مـسلمان کی به دشـمـن گوش دارد ؟
کـجـا عــقـرب دوای نــوش دارد ؟
مــشـو افـسون مار خوش خط و خال
بـه وحدت کوش تا به گردد احـوال
شـــنـــو فـرمان قـــرآن را ز رهــبـر
کــه می خـوانـد بـه راه حق مـکرر
(رئــیـسـی) دارد ایـــن امـــیـدواری
کـه یـابـد از طــریقـش رســتگاری
علی رئیسی
گرگان – خرداد 1386
